Spotkania środowe na Filtrowej ostatnio znacząco rozszerzają swój profil. Zwykle kojarzone z ludźmi biznesu, mediów i nauki, ostatnio gościły człowieka sztuki - barytona Witolda Żołądkiewicza.

Jest to postać nieprzeciętna – śpiewak operowy, czynnie uprawiający swój zawód już od 14 lat, brał udział w wielu konkursach i występował w wielu krajach świata, m.in. w Bejrucie, Kartaginie, Korei, czy w słynnym neapolitańskim Teatro di San Carlo. Ukończył Wydział Wokalny Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie Romana Węgrzyna. Kształcił się również na kursach mistrzowskich u słynnego polskiego tenora Ryszarda Karczykowskiego. Od 1994 roku jego stałym miejscem pracy jest Warszawska Opera Kameralna, gdzie brał udział w wystawieniach wielu oper, chociażby Mozarta – jako Hrabia Almaviva w Weselu Figara, Rossiniego – jako Figaro w Cyruliku Sewilskim, Moniuszki jako Jontek w Halce, czy Czajkowskiego jako Oniegin w Eugeniuszu Onieginie.

Nasz gość w ciekawy sposób prowadził swoją opowieść – najpierw ogólnie o specyfice opery. Sporo mówił na temat kondycji współczesnej opery – jakie tematy obecnie chętnie się podejmuje, jakie są tendencje w inscenizacjach. Następnie opowiadał o tym, do czego prowadzi globalizacja na gruncie opery (zwłaszcza inscenizacje w międzynarodowych składach) – na ten temat usłyszeliśmy sporo anegdot, związanych m.in. z sytuacjami kryzysowymi (brak dyspozycji głosowej śpiewaka). Na przykład – we Frankfurcie miała miejsce premiera pewnej rzadko wystawianej opery, której jedną z partii umiały tylko dwie osoby na świecie. Pierwsza niestety okazała się niedysponowana. I tak trzeba było ściągać śpiewaczkę z Polski, która prosto z ulicy wsiadła do taksówki, następnie w samolot, aby natychmiast znaleźć się na scenie.

Anegdoty dotyczyły również inscenizacji w obcych językach (nasz gość np. był zmuszony śpiewać w języku koreańskim). Później opowiadał o tym, jak dbać o niezwykle delikatny instrument, jakim jest głos. Padły wspomnienia na temat niespodziewanych awarii tego instrumentu oraz kontaktów z lekarzami-foniatrami, którzy traktują śpiewaków na specjalnych zasadach (ponieważ de facto zajmują się leczeniem ludzi zdrowych, którzy przez innych doktorów byliby uznani za hipochondryków). Śpiewak operowy, aby jego głos brzmiał czysto i dramatycznie, musi bowiem uważać na to, czy nie pije zbyt zimnych napojów, czy mieszka w pomieszczeniu o odpowiedniej wilgotności powietrza i możliwości dostatecznego wywietrzenia.

Przy tej okazji dowiedzieliśmy się także o kulisach pracy naszego gościa, którą można spokojnie porównać do zawodu sportowca. Są bowiem role, które można wykonać tylko w odpowiednim momencie kariery, ze względu na różną dyspozycję strun głosowych. Kariera śpiewaka – jak kariera sportowca – jest ograniczona. Mogą o tym zadecydować również czynniki natury psychologicznej (ze względu na delikatność artystycznej duszy), o czym świadczyły przykłady kolegów z branży. Niemniej nasz gość znajduje się w najlepszym momencie kariery, a biorąc pod uwagę wiele oper, w których jeszcze nie występował – może nawet wciąż u jej progu. Na koniec usłyszeliśmy nieco o specyficznej sytuacji Warszawy, w której działają dwa teatry operowe o zupełnie różnej skali i repertuarze oraz o tym, co warto obecnie w stolicy obejrzeć. Poczuliśmy się zachęceni do obejrzenia Opowieści Hoffmana Offenbacha.